Permission to Feel

Behind the Masquerade
July 8, 2018
A small patch of Inner Peace
August 27, 2019
 




B

eing sensitive enables me to deeply appreciate things, for which I am grateful. But events, situations, and behavior of people have such a strong impact on me causing me to quickly feel tensed. I wasn't able to integrate many of the things I've gone through in the past, so this sometimes piles up.
So many passions I’ve had but I often feel depleted and miss a sense of direction and purpose. Then I feel overwhelmed and tend to hide from the world and myself.

All these 'undestined' emotions I carry with me, that are waiting beneath the surface until, at the end of my day, I finally stop running around to chase every impulse and way to numb my senses... Once I stop, it feels very unsafe. I do have my ups also and moments of happiness but rarely a sense of being at peace with myself.

Late at night, I don't even want to go to sleep out of lack of fulfillment. Next morning I feel empty without any sense of spark or motivation. I long for that feeling of freedom I had before and miss purpose and the passion to express myself. Feeling scattered and finding it hard to focus or commit. Like I am stuck between 'buts' and responsibilities that I’ve taken on. At times not even knowing anymore what my natural needs are and what I truly need. Feeling exhausted and then I doubt my impulses and rushes of inspiration and excitement.

I saw this video where a therapist explains that we aren't feeling whole since we have lost our way to deal with sorrow and loss. That our cultures have become flatlined when it comes to emotions and rituals that helped us heal and integrate in earlier times. Also, that grief and loss have to do with more than losing a person who died. But even for that, there is little space nowadays… The therapist, Francis Weller is specialized in this topic. He explains how we also feel ancestral loss and the sorrow of those who came before us on a larger scale. There is also grief over unfulfilled potential and not experiencing in life what we were promised when we got here...

This made me feel so understood and I noticed feeling a sort of homesickness; a sense of lack of belonging with these intimate emotions. Missing a space for ritual, for nurturing connection, for feeling truly heard and accepted. Longing for permission to feel and be safe with the parts of life that feel tough, scary, lonely. And that all this is allowed to be. Not to fix, challenge or overcome but that it can be felt deeply as part of myself, of ourselves.

Then you’re being told “Hey, but you shouldn’t linger over these feelings.”
No! Wearing the mask of ‘sunny side up’ hurts. At some point racing past pain and sorrow is no longer an option, it’s going to catch up with you eventually. Underneath there is life force that wants to flow again! Down there lies a part of who we are, possibly even a diamond that was forced under the pressure, which we can dig up. It is a sound only you can give voice to, a tune the world needs to hear.

So I’m starting to believe that once we are ready, we can venture down there to retrieve those parts of ourselves, we’ve lost along the way. I find it so important to talk about our vulnerable emotions. Our intimate processes that are so universal and human.

For now, I'll try to sleep. Good night.

And the video I mentioned you can watch here

There’s this line from Jack Jonson’s song ‘All at Once’, which I find so calming before falling asleep: "All at once, the world can overwhelm me, there's almost nothing that you can tell me, that could ease my mind..."

D

door mijn hooggevoeligheid kan ik een diepe waardering voelen voor dingen, hiervoor ben ik dankbaar. Maar gebeurtenissen, situaties en het gedrag van mensen hebben een enorme impact op me waardoor ik me snel gespannen voel. Ik was niet altijd in staat om te integreren wat ik in het verleden heb meegemaakt, dus dat stapelt zich soms op.
Zo vele passies heb ik gehad maar ik voel me vaak leeggelopen en mis een gevoel van richting en zingeving. Dan voel ik me overweldigd en neig me te verstoppen van de wereld en mezelf.

Al deze onbestemde gevoelens draag ik met me mee. Ze wachten onder het oppervlak tot ik aan het einde van mijn dag, eindelijk stop met rondhollen en het najagen van elke impuls en kans om mijn zintuigen af te leiden… Wanneer ik dan stop en eindelijk stilsta, voelt het erg ongemakkelijk. Ik heb natuurlijk wel ‘ups’ en momenten van vreugde maar zelden een gevoel van innerlijke rust en tevredenheid.

Laat op de avond wil ik niet eens gaan slapen door het gemis van voldoening. De volgende ochtend voel ik me leeg zonder enige vonk of motivatie. I verlang terug naar dat gevoel van vrijheid wat ik voorheen had en mis richting en de passie om mezelf te uiten in creativiteit. Voel me verstrooid en vind het moeilijk om me te concentreren en om iets dat ik begin ook af te maken. Alsof ik vast zit tussen ja maar’s en verantwoordelijkheden die ik ben aangegaan, niet eens meer wetende wat mijn natuurlijke behoeften zijn en wat ik echt nodig heb. Soms voel ik me opgebrand en dan twijfel ik aan mijn impulsen en opwellingen van inspiratie en opwinding.

Ik zag een video waarin een therapeut uitlegt dat we ons niet heel voelen omdat we niet meer weten hoe om te gaan met verdriet en gemis. Dat onze culturen zijn afgevlakt als het gaat om emoties en rituelen die ons in vroegere tijden hielpen met helen en verwerken. Ook dat rouw en verlies om meer gaan dan het verlies van een dierbare. Maar zelfs daarvoor is amper ruimte tegenwoordig… De therapeut, Francis Weller is gespecialiseerd in deze thema’s. Hij legt uit hoe we ook pijn voelen die is verbonden aan onze voorouders en het leed van hen die ons voorgingen, in bredere zin. Ook is er rouw om het potentieel dat we niet hebben waargemaakt en niet ervaren in dit leven waarvoor we hier gekomen zijn…

Hier voel ik me zo door begrepen en bemerk een gevoel van heimwee; niet wetende waar deze emoties ‘thuis te brengen’. Gemis van een ruimte voor ritueel, for het koesteren van verbinding, om werkelijk gehoord en geaccepteerd te worden. Verlangen naar veiligheid om de moeilijke kanten van het leven te voelen en wanneer er angst is, of eenzaamheid. En dat dit alles er mag zijn. Niet om het te ‘fixen’, te verbloemen, uit te dagen of je overheen te zetten, maar dat het volledig gevoeld mag worden als deel van mijzelf, van onszelf.

“Hé, maar je moet er zo in blijven hangen.” Wordt je dan verteld…
Nee! Op een gegeven moment is het niet langer een optie om voorbij te razen aan pijn en zorgen, want het haalt je in. Daaronder zit levensenergie die weer wil stromen! Het masker van ‘altijd zonneschijn’ doet pijn. Positivisme, isme wat… Er ligt daar een stuk van wie we zijn, wellicht zelfs een diamand die onder de druk is gesmeden en we mogen opgraven. Een klank die alleen jij kunt laten horen, een geluid dat de wereld nodig heeft.

Dus ik begin te geloven dat wanneer we er klaar voor zijn, we kunnen afdalen om de delen van onszelf die we onderweg zijn kwijtgeraakt, weer naar boven naar het licht te brengen. Ik vind het zo belangrijk om onze kwetsbare gevoelens te delen. Onze intieme processen die zo universeel en zo mensenlijk zijn.

Voor nu ga ik proberen te slapen. Fijne nacht.

En de video waar ik het over had kun je hier bekijken.

Deze regel uit Jack Johnson’s song ‘All at Once’ vind ik zo rustgevend voor het slapen gaan: "Ineens kan de wereld me overweldigen, en is er bijna niets dat je me kunt vertellen, dat me gerust kan stellen..."



 
All at Once - Jack Johnson

1 Comment

  1. Darlene says:

    Thank you for sharing. I feel the exact same 😞. There is some comfort in knowing I am not alone ❤️. I am in this space that I can’t get out of or won’t. I love these words 🙂 and hope I will have my spark again. I am just so far away from that girl I used to be ❤️. Your story does make it seem possible however. Beautifully written.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Subscribe